Воспитување, без казни и без награди

“Каде што има физички казни – постои страв, каде што има страв – љубовта не никнува . Каде што е” Морковот “-тука е интересот, каде што има интерес  љубовта не цвета.

Воспитувањето на децата е најголемата уметност. Во оваа како и во сите други уметности , потребен е талент, напорна работа и неизмерно многу љубов.

Што е креативно во воспитувањето и како да се применува. Тоа го објаснува новиот концепт на воспитување –воспитување  без казни и без награди.

– За креативното воспитување на детето , е способен секој родител , секој човек кој е ангажиран околу детето. Затоа што сите ние инстиктивно го носиме поривот за воспитување, го носиме зародишот од вопитувачки талент и љубовта кон нашето потомство. Кога се поставува прашањето на креативноста , “одговорот “е , хранење на детето со љубов. Ова ” За Вас- прашање ” треба да донесе радост за вас и детето, радост и леснотија во животот, секогаш зачинет со многу љубов и добрина.

Иако ни е се дадено , ретко кој родител станува вистински уметник во воспитувањето.

Зошто воспитувањето не е лесно , зошто правиме толку многу грешки , за кои плаќаме сите, зошто во светот има се помалку креативни и добри луѓе? Причините за грешките на сите родители , особено современите, се оние во кои не се дозволува  да се развие зародишот на љубовта, добрината , целокупниот  талент и потенцијал добиен со раѓањето. Причината е прастарата заблуда дека дете и целото  негово духовно богатство треба да се обликува од надвор(со стапот или морковот ).

Дали постои рецепт за воспитувањето на децата ?

– За родителите кои не се толку силни, кои немаат авторитарна свест, рецептот е веќе даден погоре: не дресирајте го внатрешното богатство на своето дете авторитарно и доколку со надворешното се обидуватe да го мотивирате внатрешното , вие го користите авторитарното воспитување на вашето дете .  Не ги будиме и развиваме вистинските духовни богатства. Напротив, каде што е физичката казна – има страв – таму љубовта не никнува . Каде што е” Морковот “-тука е интересот, а каде што има интерес  љубовта не цвета.

Денешниот модерен родител израснал во традиционално семејство. Тој знаеше за правилата, и за редот. Со мило(убав збор ) или сила ( тепање , вербална казна) , детето ги почитуваше правилата. Тоа не беше лесно . Постоеше страдање , многу од тоа не се има развиено. Зародишот на љубовта не се разви во огромно дрво, иако традиционалните родители користат два од пет надворешни воспитувачки модели .

1. Современите родители се жртва на “кадифеното” воспитување кој му го наметнува развиениот свет, кое некритички е прифатено и им се наметнува на родителите. Тие наивно веруваат дека со закон забранетата физичка казна ќе донесе леснотија во воспитувањето. Дека децата учат, работат, јадат, собираат играчки , си играат со братчето , сестрата, децата … со многу љубов.

2. За жал, наградувањето на детето за секој свој направен  чекор, го наметнува интересот на детето и работата. Современото и  условено дете, израснува во мал алчен човек. А каде што е алчноста – недостасува креативноста, а без креативноста, не постои љубов и добрина.

3. Зошто? “Јас сум алчен и не трпам казни со одземање, токму тоа што го сакам е да ме наградиш и го нахраниш мојот потрошувачот ум “, си помисли малиот современ цар. “Ти си должен да ми го купиш она што го сака мојата алчност, а обврските кои ми ги натураш ми е мрски “, мисли во себе модереното дете. И кога кон овие модели ќе го додадете карактеристично презаштитување од  работа ( “Нека сине, мама ќе “) и од редот ( “мал е , ќе научи да каже – Добар ден , тоа не ги навредува бабата , наставничката …”) – непогрешливо се знае воспитниот резултат:  мрзливи , груби деца владеат со нашите животи.

4. Монструозниот кадифен модел на воспитување е вербализмот, со кој родителот го прави детето тажно – во потрага по убави, нежни зборови за детето да не биде алчно, мрзливо, грубо, насилно, бидејќи, “Тоа не е убаво, ” – вели родителот, и не обидувајќи се да ги отстрани “мекиот” начин на воспитување .

5. Кога веќе сме ќе сме создадле мрзливо, алчено, луто и премногу тажено дете, кога сме го запреле растот на љубовта, добрината , креативноста … способноста на детето да ја искажат љубовта и нивниот внатрешен потенцијал и  убавина : ние – родителите, бабата и дедото стануваат очајни , бидејќи за нивните деца нема враќање назад. Детето се претвора во најлоша copypaste содржина, а креативноста доаѓа од зборот ” креаторот”. Творецот создава со љубов, и никогаш не имитира.

Дали е можно да дадеме рецепт за лесно и среќно воспитување? Единствено со укинување на петте ” кадифени ” модели на воспитување , вие сте на патот на љубовта и работата.