Документарните филмови понекогаш носат скоро микроскопски поглед на модниот свет, како оној од „Диор и јас“ од 2015 година во кој акцентот беше ставен на ликот и делото на Раф Симонс. Другите се обидуваат да го доловат духот на една личност, честопати поголема од самиот живот, како што е филмот за Бил Канингам, познат њујоршки фотограф, што може да го охрабри и најциничниот гледач да стане overубител на свет полн со радост. Ехото на најдобрите документарни филмови е видливо на сите нивоа, за што најдобро сведочи филмот од 2018 година за неверојатниот креативец Александар Меквин.
Најновиот моден увид ни носи „Куќа на Kардин“, иако не успева да се натпреварува со другите во таа категорија. Додуша, несомнената брилијантност на централната фигура, а тоа е генијалноста на Пјер Карден, одекнува во повремените трепкања. Документарецот на П.Дејвид Еберзол и Тод Хјуз ја нагласува важноста на легендарниот Пјер Карден во светот на дизајнот. Тој во моментов има 98 години и сè уште работи „бидејќи тоа е единствената причина за среќа во животот“, открива тој во филмот. Овој француски дизајнер со италијанско потекло ја започна својата кариера во 1945 година во Париз, каде се упати речиси веднаш по крајот на Втората светска војна. Не чекаше долго за својата прва работа во модата – тоа беше ангажман за студиото на Пакин, каде тој помогна да работи на бесмртни костуми за филмот на Жан Кокто „Убавицата и Ѕвeверот“.
Откако соработувал со модните куќи Пакин, Скијапарели и Диор, Кардин започнал своја куќа во 1950 година, каде што бил ментор на Жан-Пол Готје (кој се појавува во документарниот филм со Наоми Кембел, Шерон Стоун, Дион Ворвик и други). Во следните децении, неговата визија за модата придонесе за трансформации во индустријата – тој беше пред своето време кога стануваше збор за вработување темни кожни и азиски модели, пристап до машка облека, дизајнирање очила, користење логоа и создавање глобален поглед на модната индустрија.
Кардин е прво и основно визионер на модерноста во светот на дизајнот. Доказ за тоа се снимките направени во неговата работилница и музеј, како и архивски записи на модни ревии. Дизајнерот, кој се приближува до сто, во филмот вели: „Бев прилично убав млад човек, па сите сакаа да спијат со мене“. Тој се смее и се сеќава на деновите поминати во дружење со Жан Кокто, Жан Маре, Пјер Паоло Пазолини и Лучино Висконти.
Инаку, филмот најдобро го привлекува вниманието на гледачите кога се фокусира на историјата на Кардин и пристапот кон модата, првиот од многуте светови во кои влегол, но станува збунувачки додека ја испитува неговата работа во дизајнот на мебел, трансиндустриското брендирање, уметничкото покровителство и личниот живот. И покрај ова, не е полошо да се погледне светот на култен дизајнер кој, и покрај неговата возраст, сè уште размислува за светот што претстои.
