Поради незамисливата, скоро божествена убавина што ја красела Мери Ганинг, жените воодушевено врескале, а мажите го губеле умот. Сосема вознемирен и екстатичен, затруен од нејзината извонредна убавина, еден полковник, наводно, ќе се онесвестел само пред погледот на нејзиниот гол глужд што ќе излезел за момент додека го кревала балскиот фустан. На оние што можеле да се донесат при свест со малку шеќер и вода, чевларот на Мери, за неколку центи, со задоволство ќе им ги покажел нејзините чевли што биле на поправка, а кога убавицата со својата кочија ќе шетала по улиците на Лондон, покрај патот ќе се собирале формации на фанатични обожаватели. надевајќи се дека, барем за момент, ќе фрлеле еден поглед на нејзината чудесна појава. Мери Ганинг беше Мерилин Монро од Просветителството. Вистинска суперѕвезда од нејзината ера. Поради општата хистерија што ја предизвикувала со својата натприродна убавина, Мери била следена од вооружена гарда на телохранители и секој ден заљубено го гледала својот одраз во раскошното огледало на златна рамка, дотерувајќи се за нејзината публика. Таа ќе ја премачкувала кожата со часови со дебел слој олово и вински оцет за да го задржи порцеланскиот бел начин што ја красеше само аристократијата и да го истакне заводливото црвенило на усните и образите со жива козметика. Иако во мали, но дневни дози, оловото и живата со текот на времето почналр да го уништуваат убавото лице на Мери, па затоа, за да ја зачува својата славна убавина, таа се повеќе шминкаше. Нејзиниот режим на убавина се покажал катастрофален, хемикалиите влегле во нејзиниот крвоток и предизвикале труење, а Мери, наречена прва жртва на суетата, починала на само 27 години.
Но, Мери Ганинг во никој случај не беше единствената која го смени здравјето (и животот) за убавината во долгата историја на човештвото. Во постигнувањето на совршена убавина, човештвото отсекогаш било особено креативно и секогаш наоѓало начини да ги постигне своите намери, без разлика колку и да се бизарни, болни или смрдливи. Дами од високото општество во 18 век ја избелувале кожата со тешки метали цртајќи вени со син молив, наместо природни веѓи тие носеле замени направени од коса од глушец, ги третирале своите фризури со прав и маст, што би предизвикало размножување на штетници во косата, би спиеле со главите во кафези за да се заштитат од инвазијата на гладни глувци. Ерата на Викторија однесе некои други жртви. Поради навидум елегантните чевли со високи потпетици од многу тесни калапи, дамите често ги кршеле глуждовите, а лекарите, поради популарноста на корсетите, издале детални медицински упатства со објаснување како да изберете оној што не ги притиска вашите органи. Зелените балски фустани и елегантните нараквици до лактот третирани со арсен предизвикувале слепило и лудило, а токсичната нијанса толку долго имала нарушена репутација што дури и шивачките од работилницата Коко Шанел во Париз ставиле вето на фустаните во фатална зелена боја.
Затоа, феноменот на модни жртви постои еднакво долго колку и идејата на разубавувањето, но за да се искористи терминот што го користиме денес, сепак требаше некое време. Имено, терминот „жртва на модата“ започна да се користи широко во 70-тите и 80-тите години, а може да се најде и во женските списанија во триесеттите години на минатиот век. Но, кои се модните жртви денес? И што точно жртвуваат? Ако се нурнете во виртуелниот свет и се консултирате со некои урбани речници, ќе најдете безброј дебати во кои доминираат дефиниции, претежно обвиткани со превез на цинизам и површност. Сепак, сите имаат нешто заедничко. Имено, тие се согласуваат дека жртвите на модата се поврзани со претерување, што честопати се поврзува со премногу сервилно следење на каприциозните модни трендови, без став и автентичност, што ја прави жртвата конечно да изгледа како искината страница на модно списание. Во обид да изгледа стилски и модерно, модната жртва, заради претерувањето, се чини дека е потполно лишена од стил, а нејзината слабост и без карактер, недостаток на автентичност и премногу внимание насочено кон надворешноста стануваат предмет на потсмев од околината. Покрај тоа, сите вообичаени поими за модна жртва се согласуваат за друга точка: сите тие што послушно го следат модниот диктат, но залетено сакајќи да ги следат, ја губат сопствената автентичност и чувство за стил и жртвуваат удобност или статусот на кредитна картичка. Се разбира, тие во моментот немаат идеја дека залутале и претерувањето го припишуваат на нивната креативност, иако на копи-пејст начин роботски ги следат диктатите на чудната индустрија. Дефинирањето на модните жртви всушност има многу малку врска со естетиката. Ако им ја одземете облеката од нивната симболика и нивното значење во тоа време, единственото нешто што ќе ви остане не е модата, туку само облеката, стоката наменета да нè скрие од очите и да нè заштити од студ, дожд и други временски проблеми. Значи, она што некого го дефинира како модна жртва не е естетиката на облеката што ја носи, туку нејзиното социјално конструирано значење.
