Мајката е дефинитивно највлијателната личност во животот на скоро секој човек. Таа се грижи за нас онака како што никој не може и не сака, а се едни од ретките луѓе кои ќе останат со нас во секоја можна ситуација, подготвени да нè утешат со убави зборови, да не гушкаат, и покрај тоа што веќе одамна сме пораснале.
И кога ќе направиме најлоши грешки во животот, мајките се тие што нема да нè напуштат, кои ќе ни помогнат да преживееме, кои ќе се погрижат да нè боли помалку. Љубовта што мајка ја чувствува за своите синови и ќерки не може да ја мери со ништо и таа љубов не исчезнува дури и кога мајката не е веќе со нас. Таа е првата личност со која остваруваме длабока врска, нашиот вечен заштитник, оној што никогаш нема да нè заборави.
Кога таа ќе замине засекогаш, се чувствуваме како да не сме веќе комплетни. Се чини дека дел од нашата душа ја снемало засекогаш. Го погребавме со неа, тој го оставивме со неа засекогаш. Не е важно дали сме биле покрај мајка си во последните неколку дена или не сме стигнале да се збогуваме; кога мајката ќе умре, ништо повеќе нема да биде исто. Повеќе нема да бидеме исти.
Колку е поприсутна вашата мајка во вашиот живот, толку е полошо кога ќе замине, без разлика дали сте тинејџер или возрасен кој веќе има семејство.
Кога човекот ја губи својата мајка, тој почнува да се чувствува како сосема друга личност. Болката е толку силна што се чини дека навлегува во секоја пороза на душата и дека се стега и стиска внатре со силните тупаници на најсилното чудовиште. Срцето боли, светот се распаѓа на парчиња, исчезнува без трага. Оваа болка е тешко да се опише со зборови и ја разбираат само оние што веќе поминале низ неа.
Ништо во животот не може да ве подготви за ова. Колку и да сте свесни дека смртта е природна појава и дека загубите се тешки, кога мајка умира, тоа е секогаш шок. Секогаш е изненадување. Никогаш не е време. И никогаш нема да биде време.
Кога мајката ќе умре, срцето добива дупка. Огромна, незамислива рана што никогаш не заздравува, но само учиме да ја издржиме. Ние наоѓаме сила да продолжиме понатаму. И навистина, болката малку згаснува со текот на времето, но никогаш не заминува. Никогаш не се заборава, и затоа вашиот живот никогаш повеќе нема да биде ист по смртта на мајка си.
Реалноста на животот во кој веќе нема мајка влијае толку многу врз нас, што ни се чини дека и ние починавме со неа. Болката е реална. Уништувачки. Силен, како најсилна физичка болка.
Ќе ви треба долго време да ја соберете вашата душа и да го вратите вашиот живот во нормала, но ова е настан по кој веројатно ќе треба да одморите од сè што сте правеле. Ќе ви треба време да се соберете и да продолжите понатаму.
Сите што ја изгубиле својата мајка засекогаш, имаат едно заедничко нешто – тие се луѓе со скршена душа. Ранети феникси што ќе се издигнат од пепелта, но не и цели. И не е важно кога се случило, пред неколку дена или пред 20 години. До крајот на животот, ќе бидете ранета птица која тагува за топлото крило на нејзината мајка и безбедно гнездо …
