Посетителите се пречекуваат со предупредувања за почитување на тишината, па прошетката е придружена само со звукот на одење низ калдрманите улички и ветрето кое минува низ тесните улички. Автомобилите се реткост и нивниот број е ограничен за да не се наруши музејскиот амбиент кој владее на отворено.Иако е мала земја, Белгија има многу импресивни содржини.
Некои од овие бисери се скриени и не се толку популарни меѓу туристите, но нивната важност е препознаена дури и од УНЕСКО, кој ги стави под своја закрила. На пример, мало и тивко село наречено „Beguinages“.
Најпрво може да помислите дека веќе никој не живее овде – единствените траги на животот се внимателно уредените градини во расцут. Но, за нив се грижат жените кои всушност живеат овде. Тие се нарекуваат „бегини“, жени кои го посветиле својот живот на верата и на Бога. Тие не се заколнаа формално или не се изолираа од светот, како што може да се претпостави.
Кога биле изградени во 12 и 13 век, куќите во кои живееле биле сиромашни и незабележителни живеалишта околу селската црква. Подоцна тие биле преуредени и биле додадени објекти како што се болници и пекари, а околу селото (кое сè повеќе почнало да личи на типичен средновековен град) биле подигнати ѕидови со градска порта што се затворала навечер.
Некои историчари веруваат дека причината за овие „женски градови“ е недостатокот на мажи кои загинале во војни, но со текот на времето повеќето сè уште се согласуваат дека овие типови населби повеќе одговараат на социјалните, економските и верските потреби на средовечните жени.
Бегините не се потпирале финансиски на Црквата, туку живееле скромно, посветувајќи се на малите занаети како што е производството на чипка. Нивната независност понекогаш предизвикувала скептицизам, а верските власти ги осудувале нивните постапки во 1312 година во Виена, по што биле изложени на повремени прогони и обиди за асимилација во црковните редови.
Сепак, тие успеаја да се одржат низ цела Белгија, Холандија и Франција, а Белгија ги има најзачуваните „бегинажи“ денес. Дури 13 од нив биле запишани на списокот на светско наследство на УНЕСКО во Европа во 1998 година. Тоа се: Гент, Левен, Кортријк, Мехелен, Бриж, Дендермонд, Турнхаут, Синт-Амандсберг, Синт-Трујден, Лиер, Диест, Тонгерен и Хугстратен.
