Светот на модата и неговата феноменологија главно се дефинирани со бои кои тие не се. Апсолутното отсуство на сите бои (црна) или нејзината спектрална синтеза (бело) се темелите на стилот што во голема мера ја обликуваа модата и изгледот на облеката. Белата е архетип на чистота, невиност, симбол на соединување со божественото во чинот на крштевање и морален интегритет. Нормите на европското разбирање на белата боја имаат спротивно значење во Азија, каде белото најчесто се поврзува со жалост и погребен чин. Ова е случај во будизмот, но исто така и во хиндуизмот, додека за исламската вера белата боја е најчиста од сите бои, а се препорачува мажите првенствено да носат облека од оваа боја.
Белата боја има јасно дефинирана симболика и маниризам што доаѓа со неа, но нејзината употреба не беше толку застапена од исклучително практични причини. Белата е симбол на чистота, но белата боја е исто така многу лесно се валка, затоа е резервирана за посебни прилики. Ваквиот третман не ги заобиколи ниту оние на највисоките скали во општеството.
До венчавката на британската кралица Викторија со принцот Алберт во 1840 година, венчаниците беа од сите бои, освен бели. Монарсите имаа неколку бои да изберат за чинот на брак, па затоа беше преседан одлуката на тогаш дваесетгодишната девојка да избере едноставен бел фустан со украс во форма на хонитонска чипка (град на југоистокот на Англија). Непишаното правило е дека гостите очекувале идната кралица да засени со фустанот. Викторија имаше друга намера, а тоа е да ја искористи едноставноста на белиот фустан како порака дека таа, како монарх на цела Англија, внимателно и разумно ќе ги потроши националните ресурси …
