Петра е огромен археолошки локалитет. На туристите им требаат неколку дена за подетално разгледување! Зачудувачки е што раскошните градски споменици, уникатните гробници и градбите врежани во карпите заземаат едвај 15 отсто од вкупната површина.Овој град во карпа опстојувал со векови и векови, а денес е популарна туристичка дестинација. Како да не биде, кога е реално, тешко да се најде нешто толку посебно и чудесно. Историчарите, уметниците, планинарите, научниците, речиси сите го сметаат овој град во Јордан за свој дом. Но, не се знае секогаш сè за домот, а ова се некои помалку познати работи за Петра.За нас е „Петра“, но не за сите други. Старите луѓе на Набатејците, според достапните податоци, градот го нарекувале „Раќемо“, по нивниот крал. Од друга страна, поради боите кои се прелеваат, Петра го носи прекарот „Град на розите“. На зајдисонце, последните зраци на сонцето фрлаат прекрасна розова боја на карпите, па ако можете да го видите градот во самрак, нема да погрешите.
Во градот сè уште живеат потомците на Набатејците
Во пештерите на Петра сè уште живеат неколку бедуини, кои всушност се потомци на стариот народ на Набатеј. Бедуините се прилично издржливи луѓе кои се навикнати да живеат во тешки средини. Кога Петра беше прогласена за светско наследство на УНЕСКО во 1985 година, јорданската влада се обиде да ги премести во нова населба во близина. Но, не сите ја прифатиле понудата, па останале во своите пештери во Петра.
Некогаш познат по своите градини
Верувале или не, овој град некогаш бил познат по своите градини. Иако е невозможно да се замисли како зелен рај бидејќи се наоѓа во сувата, песочна јорданска пустина, неодамнешните ископувања открија како софистициран систем за наводнување ги снабдувал со вода жедните жители на градовите, а исто така напојувал импресивен комплекс од фонтани и градини. Поради овие прекрасни градини, Петра стана вистинска оаза во сувата пустина. Граѓаните имаа дури и базен!
Градот е невозможно да се освои
Исклучителната природна одбрана на Петра можеше да придонесе за успехот на градот. До местото се стигнува од исток со Ал-Сик, тесна кривулеста клисура која се протега на околу еден километар и која би им отежнала на непријателските сили да влезат без застанување. Се чини дека ова беше една од тајните на долгорочниот успех.
Еднаш уништен од земјотрес
Иако имало неколку причини за напуштање на некогаш истакнатиот пустински град, земјотресот од 363 година бил најзначаен. Тоа беше голем удар за градот, што доведе до уништување на многу верски објекти и гробници, како и половина од градот, па дури и го урниса сложениот водовод. Уништувањето резултирало и со промена на трговските патишта, а градот набрзо станал пуст.
