Уникатниот екосистем и незаборавниот поглед на океанот се некои од причините зошто Сент-Килд се најде на листата на најубави острови во светот. Но, можеби оваа убавица е главниот виновник за тажната судбина на еден оддалечен остров во Атлантскиот Океан. Сент-Килд припаѓа на групата надворешни хебриди и го формира најзападниот дел на Британија, околу 160 километри западно од брегот на Шкотска.
Хирту, најголемиот од островите и единствен отворен за туристи, го посетуваат најодлучните патници кои освен трпение имаат и доволно пари за патувањето бидејќи авантурата до Сент-Килд не е евтина. Чамците од Левербург или Скај до Хирта поаѓаат често, но местата се резервираат неколку месеци однапред. Речиси половина се откажани поради неповолните временски услови. Бидејќи на Хирта нема продавница, туристите со себе ги носат потребните намирници.
Заедничко за сите посетители е тоа што тие навистина сакаат да бидат таму. Секој има свои причини да ги посети: фасцинацијата со оддалечените острови, птиците што се гнездат таму или погледот одозгора на карпа во Обединетото Кралство. Хирта на повеќето луѓе им е привлечна и поради антитуризмот, односно лузните што ги носи поради посетителите кои во минатото и нанеле голема штета и без успех.
Луѓето некогаш живееле на Хирта илјадници години. Тие живееле во тешки услови и се хранеле со птици, јајца, риби, како и со овци одгледани на блиските острови Соај и Бореи. Птиците биле сушени во мали камени живеалишта неколку месеци за да се подготват за јадење. Оваа мала заедница разви исклучителни вештини за качување. Вешто ги совладале карпите и бездните користејќи јажиња направени од кожа. Секако, живеејќи во хармонија, додека не се појавиле мисионерите, а потоа и туристичките бродови. За неколку години од првите туристи, заедницата се разболела, а останатите островјани биле евакуирани.
Уште во 1697 година, истражувачот Мартин Мартин пишувал за заборавен остров кој совршено се вклопува во викторијанската слика на романтична и мистична природа, како и за најсреќните луѓе кои живеат таму, далеку од алчноста и ропството на остатокот од човештвото. Почнале да пристигнуваат парабродови со викторијански туристи за да можат да ги видат „дивјаците на островот“. Наводно ги исмевале, фрлале со бонбони и ги третирале како животни во зоолошка градина.
Од островот почнале да се одземаат птичји пердуви за производство на постелнина, а масло за светилки, што со текот на времето се покажало како неисплатливо. Некои дојденци од копното сметаа дека животот на островјаните може да биде многу подобар, а не толку „суров“ и „заостанат“. Сакајќи да ги сменат и едуцираат, мисионерите донесоа свои правила – како и болести на кои заедницата не беше отпорна.
Конечно, во 1930 година останале помалку од четириесет жители. Откако поднеле петиција до британската влада за евакуација на копното, тие доброволно се оддалечиле и се распрснале на западот на Шкотска.
Денес, само еден оддалечен, ненаселен остров кој туристите сè уште го посетуваат потсетува на неговото сурово минато.
