Во летото 2019 година, во западниот дел на Исланд се одржа необична церемонија. Со зајдисонцето и бескрајните пространства што се влеваат во Атлантикот, мала група планинари, истражувачи и геолози се собрале во Боргарфјордур за последен пат да се опростат од – глечерот.
Овој своевиден церемонијален погреб за глечерот наречен Окјокул или Ок ги остави сите со подзината уста. Тие поминале години проучувајќи го неговото движење и големина.
Некогаш моќниот „леден камен“, кој се протегал на цели 38 квадратни километри, било широко видливо од населените места со голо око. Но, во последните десет години, толку многу „испарил“ што го загуби статусот на глечер и во 2014 година официјално беше прогласен за „мртов“, односно мртов мраз кој повеќе не се движи. Неговото постоење тогаш е околу 700 години.
За важноста на ова прашање сведочи и присуството на премиерот и министерот за животна средина на тажната церемонија. Сите заедно подоцна се упатија кон блискиот вулкан каде што беше поставена спомен плочата со наслов „Писмо за иднината“.
„Ок е првиот исландски глечер што го загуби тој статус. Во следните 200 години, сите наши глечери ќе се соочат со истата судбина. Овој споменик ни служи како признание дека сме свесни што се случува и што треба да направиме. Само вие ќе знаете дали навистина сме го постигнале тоа“.
Писмото е напишано од исландскиот писател Андри Снаер Магнасон, а завршува со датумот и потоа измерената концентрација на јаглерод диоксид во воздухот.
Андри изјави дека се прашува дали за 200 или 300 години некој навистина ќе има шанса да го прочита ова. „Климатските промени немаат почеток и крај. Филозофијата зад оваа спомен плоча е да си испратиме предупредување за историските настани што не опкружуваат. Не треба да ги нормализираме – треба да се спуштиме на земја и да кажеме „Во ред, останавме без ова и она, а тоа е голем знак“.
Во 2000 година на Исланд беа забележани над 300 глечери, а веќе во 2017 година исчезнаа 56.
Научниците кои исто така учествуваа во одбележувањето на настанот истакнаа дека и луѓето го чувствуваат губењето на глечерот како своја загуба. Меморијалните плочи се користат за комеморација на големи настани, често предизвикани од човечка активност – а топењето на глечерите е еден таков настан – трагичен.
