„Факт е дека ако јадеме леб со квасец, тогаш квасецот, влегувајќи во нашиот крвоток, почнува да се размножува, трошејќи ги нашите витамини, елементи во трагови, протеини.
И во исто време тие излачуваат производи – токсини. Т.е. квасец паразити во нашето тело. И сметам дека модерниот леб е еден од најстрашните пронајдоци на човештвото.
Современиот квасец за време на печењето се претвора во капсули со глутен. И во цревата, тој се ослободува од овие капсули и ја оштетува мукозната мембрана, нарушувајќи ја нормалната цревна микрофлора. Покрај тоа, тие паразитираат не само во цревата, туку и во крвната плазма и слободно се размножуваат во телото. Ова може да резултира со разни видови на нетолеранција, габични заболувања, нарушен имунитет, што може да доведе до многу хронични болести и неопластични процеси.
И, ако престанеме да јадеме модерен леб со квасец, дури и по 5 години ќе најдеме клетки на квасец во крвната плазма.
До 40-тите години на 20 век се користел сосема поинаков вид квасец. Тие ги нарекоа „хоп“. Овие нови видови на квасец не биле антигонисти на човечката симбиотска микрофлора (т.е. не убивале корисни бактерии кои живеат во дебелото црево), но тестото растело околу еден ден, што не одговарало на пекарите.
Со цел да се интензивира процесот на производство, тие започнаа да користат сосема различни видови квасец, кои официјално се сметаат за патогени, т.е. оние кои предизвикуваат болест под одредени услови. Тоа е термофилен квасец, а тестото со таков квасец се крева за еден час.
Термофилен квасец, кој сега се користи за печење, е антагонист на човечката симбиотска микрофлора.
Ова значи дека овој квасец ги убива оние микроби во дебелото црево кои вообичаено треба да произведуваат витамини, есенцијални аминокиселини, корисни биолошки активни супстанции и многу повеќе, што е потребно за целосно функционирање на човечкото тело, односно за здравјето “.
