Во свет кој ја слави продуктивноста и надворешната брилијантност, често забораваме дека најдлабоките битки се водат внатрешно. Анксиозност, напнатост, немир – ова не се модерни тенденции, туку вистински реакции на телото и умот на притисоците од секојдневниот живот. И тука започнува тивка дилема: кога земањето транквилизери е знак на слабост, а кога е здрав избор?
Според некои податоци, во нашата земја и други на Балканот годишно се издаваат по неколку милиони пакувања лекови за смирување, што покажува дека сè повеќе луѓе се соочуваат со стрес и внатрешни немири кои не се лесни за решавање сами. Ова не значи дека луѓето лесно земаат апчиња – туку дека ја признаваат реалноста низ која минуваат.
Некои ја гледаат терапијата како поддршка, како додаток на менталната хигиена – исто како што одат на стоматолог кога имаат забоболка или земаат витамини кога се чувствуваат слаби. Други се чувствуваат засрамено, бидејќи општеството сè уште ги поврзува лековите со нешто лошо – иако тие често се мост што помага да се добие појасен поглед на сопствените мисли и емоции.
Важно е да се разбере дека антидепресивите не се црно-бели – тие не се ниту куршум ниту слабост. Тие се алатка, и како и секоја алатка, тие најдобро функционираат кога се користат мудро и со професионална поддршка. Нема правилни или погрешни причини да побарате помош – постои само вашата приказна и вашиот пат до олеснување.
Храброста е да си кажете: „Не морам сам да се борам“. Храброста да се соочите со вашите чувства. Храброста да верувате дека заслужувате мир, исто како и сите други. На крајот на краиштата, лековите – како разговорот, како терапијата – не се судија. Тие се дел од патувањето. И ако тоа патување ви донесе јасност, олеснување и ви враќа радост во денот – тогаш тоа е патување кое вреди да се почитува.
