Дерматолозите и психолозите деновиве предупредуваат на навика што често може да се претвори во нарушување. Линијата меѓу двете не е толку тенка, така што проблемот може да се спречи. Станува збор за дерматиломанија – пренагласена навика да ја „копаме“ нашата кожа. Ние стискаме мозолчиња, извлекуваме вродени влакна и постојано сме сурови кон нашите „мали несовршености“ кои ја оштетуваат кожата.
Експертите истакнуваат дека во овој случај, нарушувањето се раѓа од навика да се „поправа“ она што е видливо, што не прави несреќни – на пример, поткожна мозолка. Оваа навика најчесто се јавува во адолесценцијата (поизразена е кај жени), но не е исклучено да се појави подоцна, поради некои стресни околности.
По груби активности, често се појавуваат красти, рани или лузни. Иако по груб третман, може да се создаде чувство на релаксација или задоволство, проблемот не е решен, туку само се продлабочува. Најдобар показател за тоа дали станува збор за нарушување или само грда навика е времето поминато пред огледало или во активност што се чини дека го смирува.
Сè што му правиме „неконтролирано“ на нашето тело, може да се претвори во нарушување, што може да биде случај и со инстинктот и навиката постојано да ја гребеме кожата.
Ве советуваме да не заборавате да бидете нежни со кожата. Секој неприлагоден потег на лицето остава трага и создава основа за развој на инфекции.
Во современиот свет, постои оптеретеност со совршенството. Од екранот на телефон или телевизор, сјаат совршените животи на другите, совршеното тело, совршената кожа, совршените меѓучовечки односи. Сите ние имаме некои мали несовршености, кои сакале или не, всушност се дел од нашата лична карта, живот и емоции.
Љубовта спрема себеси е една од најважните љубови што треба да ги негуваме. Семето од кое никнува целата љубов кон остатокот, расте во нас.
