Понекогаш протекува премногу брзо, а понекогаш полека се протега како полжав. Не можеме да го запреме, но она што можеме да го направиме е да го измериме со нашите чувства, да му се предадеме и да го проживееме секој момент!
Ние го мериме со часовник, постојано го проверуваме за да остане во чекор со дневните обврски. Времето ги диктира нашите чекори, нè брза или бега од нас како непослушно дете. Ние уредно го поделивме на часови, денови и години, во деловно и приватно време, во тешки и среќни периоди.
Некогаш го гледаме како противник со кој треба да се натпреваруваме, понекогаш сме му благодарни, а понекогаш размислуваме дали сме станале заробеници на времето. Но, иако го мериме со часовник, ние всушност го мериме уште повеќе со нашите чувства. Само нашите емотивни состојби ќе ја одредат вистинската мерка на времето.
Запознаени сме со чувството дека времето забавува и бесконечно се протега кога нешто ќе не повреди, додека чекаме повик на некој близок, кога не знаеме како да ја пополниме празнината на осаменоста. Како намерно да не мачи со својата бавност кога во досадата на рутината на работниот ден или чекајќи во сите можни редици во кои треба да чекаме, ќе не повика да вежбаме трпеливост и смиреност.
А сепак, тој исчезнува во моментот кога сме среќни, како да среќата со својата испреплетена енергија ја тера да лета како плашлива пеперутка. Колку среќни моменти во љубовната прегратка минуваат пребрзо, весела детска игра, моменти на блискост со пријателите и драгите луѓе. Колку летаат среќни времиња во кои знаеме и чувствуваме дека сè е во ред, благодарно, но со скриен страв во длабочините на нашите души затоа што знаеме дека времето е непостојано и дека не постои начин да го спречиме.
Времето е само концепт на човечкиот ум. Науката ни кажува за тешко време да го сфатиме животот на самиот универзум, духовните сознанија ни кажуваат за бесмртноста на душата и нејзините долги патувања низ разни животи, во кои некои од нас ќе најдат дополнително време што дава утеха и смисла.
Сè што можеме да сториме е да му се препуштиме на овој немилосрден проток, да го фатиме ритамот, каков и да е, и да не жалиме за изгубеното време, но да се потрудиме да го живееме секој поединечен момент што е можно подобро!
