Детската траума се смета за сè што може да направи детето да се чувствува беспомошно и несигурно, како и неизвесно што ќе се случи со него, од сексуално, физичко и психичко злоставување, до разведен родители, злоупотреба, малтретирање, нестабилно опкружување во кое расте ,болести и непријатни лекарски прегледи, велат психолозите.
Овие трауми можат да бидат толку силни што остануваат трајно во душата на детето, а кога ќе пораснат, тие можат да се манифестираат преку следниве 5 однесувања:
Хронична напнатост
Повредите кои не се физички (психолошка злоупотреба, стрес) во мозокот на детето предизвикуваат сигнал за производство на хормони на стрес (кортизол и норепинефрин), кој влегува во телото и му помага на малото тело да се справи со заканата. Организмот на детето е автоматски под тензија, а најголемиот проблем е што оваа напнатост не исчезнува дури и откако исчезнува заканата. Доколку се појави таков одговор, нервните мрежи во мозокот продолжуваат да одржуваат состојба на максимална будност и присутна е постојана напнатост.
Социјално растојание
Научниците веруваат дека детските трауми се најчеста причина за т.н. социјална вознемиреност. Во повеќето случаи, тоа е предизвикано од насилство врз детето од страна на родителите, преку понижување, навреди, потценување на неговите достигнувања и способности, како и вербална агресија и емоционална занемарување (недостаток на чувство дека родителот се грижи за детето, недостаток на љубов, чувство дека детето е несакано).
Постојана паника
Многу е полесно за просечната личност да извлече заклучоци и лекции од некој настан отколку што е загрижено лице со постојано чувство на паника да го стори тоа. Вознемирениот ум не може да се фокусира на ништо друго освен на „заканувачките ситуации“ што доаѓаат.
Почитување на стравовите
Секој од нас, во поголема или помала мерка, се обидува да избегне непријатни ситуации, но жртвите на психолошка траума од детството ја принудуваат оваа аспирација во крајност. На пример, просечната личност се плаши да оди кај стоматолог, но придобивката на крајот го надминува стравот. Но, луѓето со детски трауми дозволуваат да преовладува стравот и ќе избегнуваат да одат на стоматолог по секоја цена.
Неможност да се искористи целиот потенцијал
Научниците од Универзитетот во Флорида воспоставија јасна врска помеѓу детската траума и под просечниот квалитет на живот.
„Децата кои се ментално трауматизирани во детството покажуваат недоволен академски успех, што доведува до натамошно антисоцијално однесување, исчезнати големи можности, па дури и неможност за материјална безбедност во иднина“, објаснуваат експертите.
Како да се справите со овие трауми
Вежбање
Траумата го исфрла телото надвор од својата природна рамнотежа, ставајќи го во состојба на иритација и страв. Буквално, нервниот систем “замрзнува” и останува во една состојба. За да се справите со ова, доволно е да имате 30 минути физичка активност најмалку пет пати неделно.
Не се изолира од општеството
Контактот со луѓето и чесните разговори може да бидат најдобриот лек за рани на душата. Осаменоста е најлошиот избор.
Биланс на нервниот систем
Ова е многу важно, затоа внимавајте.
„Не е важно колку сте нервозни, вознемирени или непријатно. Вие мора да бидете свесни секогаш дека нервниот систем е под ваша контрола и дека можете да се смирите и да се чувствувате подобро ако поставите таква цел“, забележуваат експертите. Можете да го направите ова преку медитации или вежби за дишење.
Грижете се за вашето здравје
Колку е поздраво вашето тело, толку подобро се вашите шанси да се справите со стрес и траума. Лекарите препорачуваат да спиете 7 до 9 часа секоја вечер, да избегнувате алкохол, цигари и други штетни материи, да јадете балансирана диета и редовно да одморите.
